سوسک سپید

سوسک سپید — Mon, 30 Mar 2009 18:44:43 GMT

لکه

سوسک سپید — Thu, 25 Dec 2008 20:46:12 GMT

بودن فراتر از زیستن است چه بسا کسانی که زنده نیستند اما هستند و کسانی که زنده اند اما نیستند گاه روزگار آنچنان است که مجال خواستن را از آدم می رباید و چه خوب هم این کار را میکند و تا می آیی در هوایی نفس بکشی که نسیم آرامش در آن می وزد طوفان گرد و خاک حوادث بلند میشود و همه چیز تیره و تار میشود و وقتی که فرو می نشیند بقایای پراکنده و آکنده از تباهی ی رویاهایت به جا می ماند و می مانی با هزارو یک غم که یکی پس از دیگری رد میشود از جلوی چشمانت چون کابوسی در بیداری و از یاد می بری که چه می خواستی و فقط به این می اندیشی که چه شد وآن وقت است که دیگر فکر نمی کنی دیگر آرزو نداری رویا نداری و خیال هم نمی کنی و تنها راهی که می ماند پاک کردن صورت مسئله ای است که جوابی نا معلوم دارد که آیا همه چیز از پیش رقم خورده و مکتوب است یا قلم سرنوشت گاهی در دست انسان قرار می گیرد و چیز هایی هم هست که باید نوشته شوند ؟ آیا از پیله ی خود پروانه برون می آییم یا مقبره ی مان را می سازیم؟ و تنهایی شاید نعمتی باشد در این روزگار اگر توان تحملش را داشته باشی وگر نه بهایی دارد باید خربزه اش را بخوری و پای لرزش بنشینی و آگر نتوانی چه؟ و خدایی که دیگر در این نزدیکی نیست لای آن شب بوها نیست پشت میز است و تریبون و امید نداری خداوندگاری خواهد آمد از جنس درد های نهانت. داشته ای نداری تا کاشته شود و برافراشته در شالی زار ناامیدی پی درپی نشاء ای کاش می کاری و آب بیم از فردا می دهی و کود رنج می پاشی و آفتاب ذلت می تابانی و صبر نمی کنی برای حاصلی که نیست و مرگ بهشت می شود وقتی زندگی جهنم است و در برزخی هستی که از هر سویش که بیرون میزنی تفاوتی نمی کند و همواره ناگزیر از انتخاب بد از بدتر هستی و اگر خود خواه باشی رنج خود را تاب نمی آوری و گر نباشی توان به دوش کشیدن بار رنج دیگران را نداری و اینگونه است که از اشتباهات گذشته تنها این درس را می گیری که گر اشتباهی کردی منتظر خطایی که پس از آن مرتکب می شوی باش و به اهمیت مدیریت بهران زندگی زمانی پی می بری که گویی نوش داروست پس از مرگ سهراب. واما عشق یا همان بازی ی سرنوشت که هر چه زشت را زیبا میکند و و بینا را کور ,عاشق که می شوی کور می شوی و دور از خود و از آنچه می خواستی و می ساختی در رویاهایت و تسلیم می شوی خود را می سپاری به دل و دل پای در گل می ماند و توان حرکت را از دست می دهی باز می مانی و در می مانی و در می یابی که جا مانده ای از غافله ی عمر که عجب می گذرد و در جوانی پیر می شوی و سیر می شوی و درگیر می شوی با خود شگفت زده می شوی که چگونه هنوز زنده ایی و هر صبح بیدار شدنت برایت معجزه ایست و معنای حیات را در ممات گم می کنی و در میابی که عشق نرسیدن است و جاماندن و واماندن و درماندن و بخار دل زده گی و آزردگی پشت شیشه ی افکارت را می گیرد و غبار میشود چهار چوب فکرت زنگار می بندد و رفته رفته متروک می شوی. وایمان داری تا وقتی که هستی ارزش زیستن را داری و وقتی که نیستی کرم هم نیستی که آگر نباشی زندگی چیزی کم داشته باشد جایگاهت در چرخه ی هیچ چیز این دنیا نیست در هیاهوی هاج و واج وکج و معوج این زندگی گم می شوی ودیگر نیستی خودت را پیدا نمی کنی و نمی خواهی که پیدا شوی و این میان اگر دستی به یاری به سویت دراز شود می ترسی و گیج می شوی خسته ایی از تکرار مکررات و تجربه ی اجبار و می خواهی که خودت را مسئول بدانی و در یافته ایی که دنیا سراب است و بخت خواب است و زندگی خراب.

پایان

یلدا

سوسک سپید — Tue, 16 Dec 2008 18:25:10 GMT

این منم در شب یلدای من

اندوه و گریه ی هاهای من

این منم تنها خسته و بیزار

از این شب و شب های فردا های من

به یک دوست

سوسک سپید — Wed, 23 Jul 2008 20:23:40 GMT

نیامدم تولدت مرا ببخش

و تمام آدم های بد را ببخش

تو خوب باش و خوبی کن

حرف های بی یهانه را ببخش

دوباره

سوسک سپید — Thu, 14 Sep 2006 21:16:26 GMT

دوباره

باز آمده ام با ناز

باز از سر آغاز

با آواز و بی ساز

با سینه ی پر راز

درد و غم و اندوه که بسیار

چه گویم که نگویم

نیشتری کم تر

بر زخمه ی چرکین حقایق

و خلایق

هر چه لایق

؟

سوسک سپید — Thu, 13 Jul 2006 00:01:18 GMT

بهانه

کنار آشنایی تو آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه میکنم

کسی سوال می کند :

به خاطر چه زنده ای ؟

و من برای زندگی

تو را

بهانه می کنم

هرکی میدونه شاعر این شعر کیه تو کامنت بگه و جایزه بگیره

آخرین یادداشت او

سوسک سپید — Wed, 5 Jul 2006 19:49:24 GMT

دیر آمدی من رفتم ... با آنکه زود تر از تو آمده بود

دنبالم نیا

مرده نامه

سوسک سپید — Sun, 2 Jul 2006 22:37:18 GMT

مرده نامه

سلام

حالم خوب نیست چون اصلا حالم نیست

جای بعضی از شماها اینجا خیلی خالیست

دلم برای کمی هوای تازه تنگ شده

اینجا هیچ وقت کولر هارا روشن نمی کنند

برای ما خوب نیست

برای ما تنها چیزی که خوب است

اینست که گاه گاهی برای شما بنویسیم

فعلا باید

بروم

فرو

در خودم

خدانگهدار

امضا: مرده

شعری از حسین پناهی

سوسک سپید — Tue, 27 Jun 2006 00:20:04 GMT

تاسه
در گهواره از گریه تاسه می رود
کودک کر و لالی که منم
هراسان از حقایقی که چون باریکه ای از نور
از سطح پهن پیشانیم می گذرد
خواهران و برادران
نعمت اندوه و رنج را شکر گذار باشید
همیشه فاصله تان را با خوشبختی حفظ کنید
پنج یا شش ماه
خوشبختی جز رضایت نیست
به آشیانه با دست پر بر می گردد پرستوی مادر
گمشده در قندیل های ایوان خانه ای که سالهاست
از یاد رفته است
خوشا به حالتان که می توانید گریه کنید بخندید
همین است
برای زندگی بیهوده دنبال معنای دیگری نگردید
برای حفظ رضایت
نعمت انتظار و تلاش را شکرگزار باشید
پرستوهای مادر قادر به شکارش بچه هاشان نیستند

این یک شعر نیست

سوسک سپید — Tue, 20 Jun 2006 03:56:06 GMT

این یک شعر نیست

نه

سعی نکن شعر گونه بخونی ایش

یا سرودی بر لب کودکی سازیش

مرثیه گونه ای ایست

در سوگ چون تو

در سوگ ما

در سوگ خدا

ودر مرگ دروغی چون حقیقت

بیاندیش

بر شک خودت شک کن

بر عشق بر وطن من بر ترس ما

که زاده ی افسون اهریمنان است

و خدایی که دگر در این

نزدیکی

نیست